ویژگی های پیامبر اكرم در قرآن كریم

بسم الله الرحمن الرحیم
«الهی انطقنی بالهدی و الهمنی التقوی»
بحث را كسانی كه پای تلویزیون هستند زمانی تماشا می كنند كه تولد اشرف مخلوقات، پیغمبر اسلام و امام صادق (ع) است. هفدهم ربیع و پایان هفته ی وحدت. البته اینها گفته شده ولی خوب هر دفعه ای یك گروهی پای تلویزیون هستند و گروهی نیستند.
بشر نیاز به پیغمبر دارد. چرا؟ عقلش كوتاه است. به چه دلیل عقلش كوتاه است؟ به دلیل اینكه پشیمان می شود. اگر عقل انسان كامل بود، هیچ كس پشیمان نمی شد. پشیمانی دلیل بر این است كه عقل ما كوتاه است. پس نیاز به راهنما داریم. راهنما را هم خود بشر نمی تواند انتخاب كند. رییس جمهور نیست. با انتخابات نمی شود. به چه دلیل؟ به دلیل اینكه اگر انتخاب ها درست بود، هیچ همسری همسرش را طلاق نمی داد. همه ی اینهایی كه همسرانشان را طلاق می دهند، روز اول به همسرشان می گفتند: قربانت بروم. برایت بمیرم. بعد هم طلاقش را می دهد. یعنی چه؟ یعنی انتخاب من اشتباه بود. پس آمار طلاق دلیل بر این است كه انتخاب بشر صد در صد كامل نیست. پشیمانی دلیل بر این است كه عقل انسان هم كوتاه است. عقل كوتاه است، انتخابات هم اشتباه می رود. حالا كه اینطور است، ما نیاز به یك رهبر آسمانی داریم. این یك بیان.
1- رسالت، هدایت بر مدار عصمت
بیان دو: خداوند همه ی چیزها را بی اشتباه هدایت می كند. تخم هندوانه هدایت می شود تا هندوانه شود. بذر گل هدایت می شود تا گل شود. چطور این هدایت در كل طبیعت بی اشتباه تا پایان می رود، آنوقت انسان چطور نباید یك هدایت بی اشتباه شود؟ یعنی انسان به اندازه ی یك بذر هم نمی ارزد؟ به اندازه ی یك تخم كدو هم نمی ارزد؟ این تخم كدو هدایت می شود تا كدو شود. هیچ اشتباهی هم در راهش نیست. همینطور كه كل هستی به سمت كمال می رود، بی اشتباه! انسان هم باید به سمت كمال برود، بی اشتباه! پس باید یك خط بی اشتباهی در بشریت وجود داشته باشد. اینها دلایل نبوت است. انسان جاهل است. جاهل معلم می خواهد. پیغمبر معلم است. «یُعَلِمُهُم» انسان غافل است. كسی كه غافل است نیاز به كسی دارد كه به او تذكر بدهد. پیغمبرها تذكر دهنده هستند. مذكّر! انسان مأیوس می شود. نیاز به بشارت دارد. پیغمبرها بشیر هستند. انسان مغرور می شود. نیاز به هشدار دارد، پیغمبرها منذر هستند. یعنی هشدار می دهند. هم بشارت می دهند برای آدم هایی كه مأیوس می شوند. مأیوس نشو. هم بشارت به مأیوس ها می دهند. هم به مغرورها هشدار می دهند. هم برای جاهل ها معلم هستند. هم برای متحیّرها راهنما هستند. هم برای غافل ها واعظ هستند. تولد پیغمبر بر همه مبارك! و حقش این است كه بالاترین مراسم چراغانی را داشته باشیم. چون اشرف مخلوقات به دنیا می آید.
جمعی از كج فكرها به نام وهابی ها اینها عزاداری و جشن را بدعت می دانند. می گویند: نه برای امام حسین عزاداری كنید، نه برای پیغمبر جشن بگیرید. اینها بدعت است. این فكر، فكر احمقانه ای است. یعنی هم خلاف عقل است. هم خلاف قرآن است. اما خلاف قرآن است. مسیحی ها به عیسی گفتند: «أَنْزِلْ عَلَیْنا مائِدَه ی» {A (مائده/114) A}یك غذایی از آسمان بیاور. غذای آسمانی، همینطور كه باران می آید، ببینیم یك طبق غذا می آید.
برنامه درسهایی از قرآن سال‏88 . ج1، ص: 2
2- نزول مائده آسمانی، عید موحّدان در طول تاریخ
یك طبق غذا از آسمان آمد. ما اگر یك چنین چیزی را از تو عیسی ببینیم، «تَكُونُ لَنا عیداً لِأَوَّلِنا وَ آخِرِنا» {A (مائده/114) A}در طول تاریخ ما این را عید خواهیم رفت. یك صلوات بفرستید بلكه این را فوراً پیدا كنم. (صلوات حضار)
خوب، «قالَ عیسَی ابْنُ مَرْیَم» سوره ی مائده آیه ی 114. «قالَ عیسَی ابْنُ مَرْیَم» حضرت عیسی گفت: «اللَّهُمَّ رَبَّنا أَنْزِلْ عَلَیْنا مائِدَه ی» پروردگارا بر ما یك مائده ی آسمانی نازل كن، اگر این مائده آمد، «تَكُونُ لَنا عیداً لِأَوَّلِنا وَ آخِرِنا» یعنی برای اول و آخر تاریخ، یعنی در طول تاریخ عید باشد. یعنی یك غذای آسمانی اگر نازل شود این عید است.
آنوقت این قرآن به اندازه ی یك گلابی آسمانی نیست؟ اگر یك گلابی، یك قطعه نانی آمد عید است. آنوقت وجود پیغمبر به اندازه ی مائده ی آسمانی نیست؟ از هر عاقلی بپرسی شخص پیغمبر مهمتر است یا یك مائده ی آسمانی؟ این انسان آسمانی است، او مائده ی آسمانی است. آخر وقتی می گوید: به پدر و مادرت اوف نگو! وقتی می گوید: اوف نگو یعنی حرف بدتر هم نزن. اوف یعنی اَه. . . به پدر و مادرت اَه نگو. . . اَه. . . اوف نگو. خوب بالاتر از. . . وقتی می گوید كه: مائده ی آسمانی اگر باشد در طول تاریخ مسیحیت عید است. آیا كدام عاقل است، كدام نفس كش است كه بگوید: پیغمبر معصوم به اندازه ی مائده ی آسمانی ارزش ندارد. اگر نزول یك مائده ی آسمانی عید است، تولد هریك از اولیای خدا هم می شود عید باشد.
«قالَ اللَّهُ إِنِّی مُنَزِّلُها» {A (مائده/115) A}خدا گفت: ای عیسی حالا كه تو یك مائده ی آسمانی می خواهی، من این مائده ی آسمانی را می فرستم. اما ببین، «فَمَنْ یَكْفُرْ بَعْدُ مِنْكُم» اگر بعداً كسی كافر شود، «فَإِنِّی أُعَذِّبُهُ عَذاباً» {A (مائده/115) A}این انقلاب ما یك مائده ی آسمانی بود. اسم حضرت عیسی چه بود؟ روح الله! اسم امام خمینی چه بود؟ روح الله! آن روح الله حضرت عیسی می گوید: یك مائده ی آسمانی برای شما می آورم. اما خدا می گوید: «إِنِّی مُنَزِّلُها» من آن مائده ی آسمانی را كه می گویی نازل كن، نازل می كنم. اما «فَمَنْ یَكْفُرْ بَعْدُ مِنْكُم» این را بنویسم.
موضوع: تولد پیامبر اكرم (ص) ، (صلوات حضار) و تولد امام صادق (ع) . ریشه ی چراغانی چیست؟ ما می گوییم: سوره ی مائده آیه ی چند بود؟ 114. . . «قالَ عیسَی ابْنُ مَرْیَم» گفت: «اللَّهُمَّ رَبَّنا أَنْزِلْ عَلَیْنا مائِدَه یً مِنَ السَّماءِ» حضرت عیسی گفت: «أَنْزِلْ عَلَیْنا» بر ما نازل كن. «مائِدَه یً» آسمان. «مِنَ السَّماءِ» یك غذایی از آسمان نازل كن، اگر غذای آسمانی نازل كنی، این چیز می شود. «تَكُونُ لَنا عیداً» برای ما عید خواهد بود. «لِأَوَّلِنا وَ آخِرِنا» . «قالَ اللَّهُ» خدا به عیسی گفت: «إِنِّی مُنَزِّلُها» من این مائده را نازل می كنم. اما «فَمَنْ یَكْفُرْ بَعْدُ مِنْكُم قالَ اللَّهُ إِنِّی مُنَزِّلُها» من این غذایی كه تو می خواهی، منزه را نازل می كنم. «عَلَیْكُمْ» اما «فَمَنْ یَكْفُرْ بَعْدُ مِنْكُمْ فَإِنِّی أُعَذِّبُهُ» عذاب می كنم، «فَإِنِّی أُعَذِّبُهُ عَذاباً لا أُعَذِّبُهُ أَحَدا» {A (مائده/115) A}خیلی نكته ی مهمی می خواهم بگویم. یك مقدار فنی است.
من می گویم شما معنا كنید. «أَنْزِلْ» . . . «عَلَینا» بر ما، «مائِدَه ی» ، «مِنَ السَّماءِ» عیسی گفت: از آسمان مائده ای بیاور، اگر یك چنین مائده ای آمد، عید می گیریم بر اول تاریخ و آخر تاریخ. یعنی در طول تاریخ عید است. برای اینكه مائده ی آسمانی آمد. خدا گفت: من مائده را می فرستم، اما اگر كسی بعد از آن «فَمَنْ یَكْفُرْ بَعْدُ» بعد از آنكه من به خواست شما عمل كردم، مائده ی آسمانی آمد، آخر قبل از آن عیسی به خاطر مردم دعا كرد. عیسی گفت كه: باز یك صلواتی بفرستید گم كردم.
3- سرانجام تكذیب معجزات الهی
برنامه درسهایی از قرآن سال‏88 . ج1، ص: 3
«إِذْ قالَ الْحَوارِیُّونَ یا عیسَی» {A (مائده/112) A}حواریون، یاران عیسی به عیسی گفتند: یا عیسی! «هَلْ یَسْتَطیعُ رَبُّك» {A (مائده/112) A}خدا استطاعت دارد، می تواند «أَنْ یُنَزِّلَ عَلَیْنا مائِدَه یً مِنَ السَّماءِ» {A (مائده/112) A}خدا می تواند یك غذا از آسمان بفرستد. اول گفتند: خدا می تواند یك طبق غذا بفرستد؟ خدا گفت: می فرستد. اما ببین معجزه دو نوع است. یك قانون كلی برای شما بگویم. اگر معجزه را خدا فرستاد، مردم ایمان نیاوردند نابود نمی شوند. مثلاً موسی عصا را می اندازد و اژدها می شود. حالا مردم هم ایمان نیاوردند، نابود نمی شوند. اما اگر مردم در خواست كنند، معجزه ی ما این باشد. اگر معجزه طِبق میل مردم آمد، اگر ایمان نیاوردند، نابود می شوند.
بگذارید مثال بزنم؟ می گویند: اگر مهمان خودش در زد داخل آمد، پذیرایی هم نكردی طوری نیست. هرچه در خانه بود بدهید. لازم نیست دست و پا كنی. اما اگر مهمان را دعوت كردی، باید پذیرایی هم بكنی. اگر معجزه به اراده ی خدا بود، مردم اگر ایمان آوردند، برخورد عجولانه نیست. اما اگر معجزه به درخواست مردم بود و مردم گوش ندادند، این حسابش جداست. اگر رادیو اذان گفت، مردم آمدند در مسجد بسته بود. مردم به آقا و خادم و هیئت امنا جسارت نمی كنند. بداخلاقی نمی كنند. چون رادیو اذان گفته است. اما اگر بلندگوی مسجد اذان گفت، حتماً باید خادم و آقا و هیئت امنا باشند. چون مردم را شما از خانه به مسجد می كشی بعد می گویند: آقا در مسجد بسته است. خوب اگر در مسجد بسته بود، چرا مسجد اذان گفت؟
اگر مردم تقاضای معجزه كردند، این معجزه چون مردم تقاضا كردند، خدا گفت: باشد این كار را می كنم، اما «فَمَنْ یَكْفُرْ بَعْدُ» اگر كسی كفران كند، «أُعَذِّبُهُ عَذابا» عذابش می كنم، كه «لا أُعَذِّبُهُ أَحَدا» من می خواهم از این یك نتیجه ی سیاسی بگیرم. آن روح الله مائده خواست. زمان ما هم یك روح الله خمینی بود، انقلاب امام خمینی یك مائده ی آسمانی بود. خداوند توسط امام خمینی یك مائده ی آسمانی را نازل كرد. اما «فَمَنْ یَكْفُرْ بَعْدُ» اگر كسی این انقلاب را كفران كند. «فَإِنِّی أُعَذِّبُهُ عَذابا» یك عذابی می كنم كه «لا أُعَذِّبُهُ أَحَدا» احدی را عذاب نمی كنم. مگر می شود ده ها هزار شهید بروند، زنها بیوه شوند. بچه ها یتیم شوند. بعد با بلندگوی این و آن شعار ما و فكر ما را عوض كنند و لطمه به انقلاب بزنیم؟ این انقلاب مائده ی آسمانی بود كه توسط روح الله زمان ما پهن شد. «فَمَنْ یَكْفُرْ بَعْدُ» اگر بعد از اینكه ما این مائده ی آسمانی پهن شد، اگر كسی كفران كند «فَإِنِّی أُعَذِّبُهُ عَذاباً لا أُعَذِّبُهُ أَحَدا» یعنی چنان سیلی می خوریم، امام فرمود: اگر انقلاب را از دست بدهید، چنان ابر قدرت ها بر شما حكومت می كنند كه شما اختیار هیچ چیز را ندارید. باید مواظب باشیم.
یك جمله است من قدیم گفتم، اجازه بدهید تكرار كنم. این آیه ای كه نوشتم نو بود. اما حرف تكراری این است. توجیه، حماقت است. تضعیف جنایت است. تكمیل رسالت است. ما نمی خواهیم توجیه كنیم. بگوییم رییس جمهور ما هیچ عیبی ندارد. اداره های ما، مدیرهای ما، وكیل های ما، وزیرهای ما، سفیرهای ما، امام جمعه های ما، شهردارهای ما، فرماندارهای ما، تجارت ما، اقتصاد ما، سیاست ما،
4- نه توجیه، نه تضعیف، بلكه تكمیل ضعف ها
نمی خواهیم توجیه كنیم. خود بنده كه رییس نهضت سواد آموزی هستم، حدود سی سال است، از خود نهضت ده ها عیب سراغ دارم. در وجود خودم ده ها عیب است. توجیه اگر بكنیم باید خیلی آدم احمقی باشیم. كه بگوییم: مملكت ما بی عیب است. توجیه حماقت است. اما تضعیف جنایت است. بالاخره این نظامی كه هست، با خون شهدا درست شده است. بیاییم تضعیف كنیم؟ جنایت به خون شهدا است. رسالت ما چیست؟ تكمیل رسالت است. توجیه نمی كنیم كه بی عیب هستیم. اما نباید بگوییم:
برنامه درسهایی از قرآن سال‏88 . ج1، ص: 4
حالا كه عیب داریم پس له كنیم. تضعیف، توجیه حماقت است، تضعیف جنایت است. تكمیل رسالت است. بحث ما این است. بحث را در تولد پیغمبر گوش می دهید. اگر مائده ی آسمانی «عیداً لِأَوَّلِنا وَ آخِرِنا» اولیای خدا به اندازه ی یك مائده ی آسمانی ارزش دارند.
5- تمایز پیامبر اسلام و پیامبران پیشین در قرآن
پیغمبر ما خصوصیاتی داشت كه احدی نداشت. اول اینكه خدا به پیغمبر ما احترام قائل شده است. احترام ویژه! همه ی پیغمبرها را با اسم صدا می زند. قرآن بخوانم. «یا آدَم» در قرآن آمده است. كلمه ی «یا آدَم» در قرآن است. «یا نوح» در قرآن آمده است. «یا موسی» در قرآن آمده است. «یا عیسی» در قرآن آمده است. «یا ابراهیم» در قرآن آمده است. اما «یا محمد و یا احمد» در قرآن نیامده است. یا می گوید: «یا أَیُّهَا النَّبِیُّ» ، «یا أَیُّهَا الرَّسُول» یا محمد نیست. اسم محمد هست. اما در ضمن آیه ها هست. اسم احمد است. اما در ضمن آیه ها است. وقتی خدا خطاب می كند، خطاب «یا محمد» نیست. خطاب «یا آدم» و «یا موسی» و «یا عیسی» و «یا نوح» و «یا ابراهیم» هست. اما خدا به پیغمبر خطاب هم كه می كند، «یا محمد» و «یا احمد» نمی گوید. یا می گوید: «یا أَیُّهَا الرَّسُول» ، یا می گوید: «یا أَیُّهَا النبی» یعنی حساب پیغمبر ما از همه جداست. این یك مورد.
2- پیغمبرهای دیگر یك چیزی از خدا می خواستند، خدا به آنها می داد. خدا به پیغمبر ما نخواسته می داد. مثلاً موسی وقتی پیغمبر شد، گفت: پیغمبر شدم؟ بله پیغمبر شدی. «رَبِّ اشْرَحْ لی صَدْری» {A (طه/25) A}اگر پیغمبر شدم، خدایا روح بزرگ به من بده. موسی از خدا خواست، گفت: «رَبِّ اشْرَحْ لی صَدْری» اما به پیغمبر ما نخواسته گفت: «أَ لَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ» {A (شرح/1) A}یعنی موسی سعه ی صدر خواست، خدا به او داد. پیغمبر ما نخواسته، خدا به او داد. حسابش فرق می كند.
عضوهای هیچ پیغمبری در قرآن نیامده است. عضوهای پیغمبر ما در قرآن آمده است. «ثِیابَك» {A (مدثر/4) A}لباس تو. «لِنِسائَك» خانم تو. «بَناتِك» دختر تو. «عَیْنَیْك» چشم های تو. اینهایی كه آمده همه در قرآن هست. «عُنُقِكَ» {A (اسرا/29) A}گردن تو. «لِسانَك» {A (قیامت/16) A}در قرآن آمده است. زبان تو! «وَجْهَك» در قرآن آمده است. «یَدَك» در قرآن آمده است. «َ الَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ» ، «صَدَركَ» سینه ی تو در قرآن آمده است. «الَّذی أَنْقَضَ ظَهْرَكَ» {A (شرح/3) A}كمر تو. هیچ پیغمبری عضوش در قرآن نیامده است، حساب پیغمبر ما از همه جداست. برای احدی این جمله نیامده است. «رَحْمَه یً لِلْعالَمینَ» ، «وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلاَّ رَحْمَه یً لِلْعالَمینَ» {A (انبیا/107) A} «رَحْمَه یً لِلْعالَمینَ» .
من در یك عروسی رفتم، گفتند: آقای قرائتی صحبت كن. گفتم: عروسی كه جای سخنرانی نیست. گفتند: یك دقیقه! گفتم: یك دقیقه صحبت می كنم. این هم از یك بزرگواری یاد گرفتم.
6- رحمت از سوی پیامبر، مودّت از سوی ما
سه تا رابطه در قرآن است. یك رابطه پیغمبر با مردم دارد. «وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلاَّ رَحْمَه یً لِلْعالَمینَ» پیغمبر برای كل هستی رحمت است. نه برای بشر، برای كل هستی! یك رابطه ی پیغمبر با مردم دارد، رحمت است. یك رابطه ی ما با پیغمبر داریم، موّدت است. مزد رسالت را باید مودّت بدانیم. «الْمَوَدَّه یَ فِی الْقُرْبی» {A (شوری/23) A}خدا به دنیا می گوید: «مَتاعُ الدُّنْیا قَلیل» {A (نسا/77) A}آیه ی قرآن است. «مَتاعُ الدُّنْیا قَلیل» قرآن می گوید: دنیا كم است. اما به پیغمبر می گوید: خلق تو بزرگ است. «إِنَّكَ لَعَلی خُلُقٍ عَظیمٍ» {A (قلم/4) A}خدا به كل هستی می گوید: كوچك، به دنیا كوچك می گوید. اما به خلق پیغمبر بزرگ می گوید. پیغمبر عضو، عضوش معصوم است. همه ی اعضا. ولی باقی پیغمبرها حسابشان جداست.
برنامه درسهایی از قرآن سال‏88 . ج1، ص: 5
یك حدیثی را بعضی ها می خوانند، این حدیث از آن حدیث هایی است كه باید از خیرش بگذریم. این حدیث را نخوانیم. من می گویم شاید شما هم شنیده باشید. نقل می كنند كه یك روز پیغمبر در آخر عمرش فرمود: من چند روز دیگر از دنیا می روم، اگر كسی طلبی دارد از من بخواهد. یك نفر گفت: یا رسول الله یكبار چوبت را خطایی به من زدی. فرمود: برو چوب را بیاور و قصاص كن كه من مدیون مردم نباشم. خوب این حدیث را وقتی می خوانند تحلیل های مختلفی هم روی آن می كنند. یك تحلیل می كنند كه حكومت اسلامی حكومتی است كه اگر رهبرش هم خلاف كرد چوب بخورد. پیغمبر فرمود: دستت خطا كرد آن چوب را بخور. استفاده ی سیاسی می كنند برای اینكه رهبر و غیر رهبر فرق نمی كند. قصاص، قصاص است. سیاسیون اینطور می گویند. وعاظ و اخلاقیون استفاده می كنند كه بدهكار به مردم هستید بدهكاری خود را بدهید. پیغمبر هم به مردم بدهكار است، بدهی اش را بدهد. روز قیامت گیر است. ولی این حدیث دو سه گیر دارد. پیغمبر خطاكار نیست. خدا در قرآن می گوید: چشم پیغمبر عضو عضوش معصوم است. چشم پیغمبر معصوم است. «ما زاغَ الْبَصَر» {A (نجم/17) A}كج ندیده است. قلب پیغمبر معصوم است. «ما كَذَبَ الْفُؤاد» {A (نجم/11) A}كج نرفته است. زبان پیغمبر معصوم است. «مَا یَنطِقُ عَنِ الهَْوَی» {A (نجم/3) A}نطقی براساس هوی و هوس نگفته است. عمل پیغمبر معصوم است. «إِنْ أَتَّبِعُ إِلاَّ ما یُوحی» {A (انعام/50) A}من هر كاری می كنم طبق وحی است. پیغمبری كه همه ی كارش معصوم است، چطور می گوییم: دستش خطا كرد و چوب زد؟ از همه گذشته اگر بگوییم: دستش خطا كرد، راه برای دیگران باز می شود. می گوید: خوب من می گویم: اگر دستش خطا كرده است، شاید فكرش هم خطا كرده باشد. اگر لاستیك اول پنچر شد، مسافر می گوید: نكند لاستیك دوم هم پنچر شود؟ اگر این لاستیك پنچر شدنی است، اول و دومش فرقی نمی كند. همینطور كه لاستیك اول پنچر شد، لاستیك دوم هم ممكن است پنچر شود. پیغمبر معصوم است. قرآن می گوید: پیغمبر معصوم است. ما كه نمی توانیم به خاطر یك حدیث دست از قرآن برداریم. اگر یك حدیثی ضد قرآن بود ما حدیث را كنار می گذاریم. خود امامان ما فرمودند: اگر یك حدیثی شنیدید كه ضد قرآن بود، اگر حدیثی شنیدید كه ضد قرآن بود، «فاضربوه علی الجدار» به دیوار بزنید. پیغمبر معصوم است. «ما زاغَ الْبَصَر» چشمش معصوم است. «ما كَذَبَ الْفُؤاد» قلبش معصوم است. عربی هایی كه می خوانم قرآن است. «مَا یَنطِقُ عَنِ الهَْوَی» نطقش معصوم است. «إِنْ أَتَّبِعُ إِلاَّ ما یُوحی» عملش معصوم است. حدیث یك گیر فقهی هم دارد. اصلاً قصاص برای كار عمدی است. اگر یك كسی خلاف كرد باید قصاص شود. اگر یك كسی عمدی خلاف كرد، اشتباهی كرد كه قصاص ندارد. پس قصاص یعنی چه؟ این هم گیر كلامی دارد. این حدیث با عصمت پیغمبر نمی سازد كه برو چوب را بیاور قصاص كن. بعضی ها می گویند: برای صحنه سازی بود. یعنی پیغمبر اغفال شد و گول خورد كه گفت: برو چوب را بیاور؟ برای آموزش به مردم بود. طور دیگر نمی شد آموزش دهد؟ این حدیث یك خرده گیر و گور دارد. این حدیث را دیگر نخوانیم. پیغمبر معصوم است.
7- درود و صلوات بر زبان و تسلیم بودن در عمل
یك آیه ای است همه ی ایرانی ها حفظ هستند. نصفش را من می خوانم، نصفش را با هم بخوانید. از آن آیه هایی است كه تقریباً همه ی ایرانی ها حفظ هستند. برای پیغمبر است. بسم الله الرحمن الرحیم. «إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ یُصَلُّونَ عَلَی النَّبِیِّ یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَیْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلیماً» {A (احزاب/56) A} (صلوات حضار)
چون بحث را تولد پیغمبر گوش می دهید، ترجمه اش هم بكنم. این آیه ی قرآن است. دعا نیست. بعضی فكر می كنند دعا است. این آیه ی قرآن است. در سوره ی احزاب است و ترجمه اش هم این است. «إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ یُصَلُّونَ عَلَی النَّبِیِّ یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا صَلُّوا
برنامه درسهایی از قرآن سال‏88 . ج1، ص: 6
عَلَیْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلیماً» یك صلوات بفرستید. (صلوات حضار) «إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ یُصَلُّونَ عَلَی النَّبِیِّ یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَیْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلیماً» ترجمه: بدرستی كه خدا و ملائكه ی خدا بر پیغمبر صلوات می فرستند. حالا كه خدا و فرشته ها صلوات می فرستند، ای كسانی كه ایمان آورده اید شما هم بر او صلوات بفرستید.
این آیه را من در دنیای مدیریت، هفت تا استفاده ی مدیریتی می كنم. حالا شما نسل نو دقت كنید. یك مدیر، اگر خواست حرف هایش را گوش بدهند، باید بخش نامه اش قاطعانه باشد. دستورالعمل باید محكم و قاطع باشد.
2- باید به مردم بگوید: خودم هم به این دستور عمل می كنم. تا مردم عمل كنند.
3- باید به مردم بگوید: از شما بهترها هم به این قانون عمل كردند. مثل كلاه خود، كلاه ایمنی، كمربند ایمنی، كلاه ایمنی، می گویند: همه ی كشورهای پیشرفته دارند. بگوید: از شما بهترها هم این كار را كردند. اسم مردم را با ادب و احترام ببر كه مردم تشویق شوند، به حرفت عمل كنند.
4- به مردم بگو: اگر شما هم عمل كردید، من هم عمل می كنم. دستورتان جامع باشد. حالا دستور باید قاطع باشد. «اِنَّ» یعنی قطعاً. خدا می گوید: من خودم صلوات می فرستم. بعد می گوید: از شما بهترها، ملائكه هم صلوات می فرستند. بعد می گوید: خدا فرستاد، «یُصَلُّونَ» فعل مضارع است. خدا و فرشته ها دائماً صلوات می فرستند. تو لااقل برای یك لحظه یك صلوات بفرست. بعد نمی گوید: «یا ایها الناس» می گوید: «یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا» یعنی اسم مردم را با احترام ببر. بعد هم دستور جامع است. نمی گوید: فقط با زبان صلوات بفرست. می گوید: هم با زبان «صَلُّوا» هم در عمل «سَلِّمُوا» ممكن است آدم با زبان صلوات بفرستد، اما در عمل تسلیم نباشد. هم با زبان «صَلُّوا» هم در عمل «سَلِّمُوا» . «تَسْلیماً» یعنی سلام شما عاشقانه باشد. نه زور زوركی! زوركی نباشد.
پس ببینید اینها یك درس است. اگر یك مدیر خواست مردم به دستورش عمل كنند. . . می شود من بگویم امتحان هوش دیگر اینجا مدرسه ی البرز است و اینجا از مدرسه های قدیمی تهران است. من فارسی می گویم و شما عربی بگویید. دستور باید قاطعانه باشد. از كدام كلمه درمی آید؟ «اِنَّ» دستور دهنده خودش هم به دستور عمل كند. «انَّ الله» به مردم بگوید: از شما بهترها هم به این عمل كردند. اسم مردم را با كلاس ببر. نمی گوید: «یا ایها الناس» ، «یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا» كلاسش بالاتر از «یا ایها الناس» است. به مردم بگوید: اطاعتتان، عمل به دستورتان، ظاهری نباشد. ظاهری و باطنی باشد. «صلُّوا» با زبان، «سلِّمُوا» در عمل، «صَلُّوا عَلَیْهِ وَ سَلِّمُوا» بعد می گوید: «صَلُّوا عَلَیْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلیماً» «تَسْلیماً» آخر یعنی با عشق باشد. یعنی عمل به دستور زوركی و رودروایسی نباشد. یكبار دیگر آیه را می خوانم. همه ی ایرانی ها صلوات بفرستند. با هم بخوانیم. «إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ یُصَلُّونَ عَلَی النَّبِیِّ یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَیْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلیماً» (صلوات حضار)
خدایا ما را از بهترین امت پیغمبر اسلام و از بهترین یاران امام صادق قرار بده. این عید بزرگ بر همه مبارك باد.
«والسلام علیكم و رحمه ی الله و بركاته»
کليه حقوق برای مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن محفوظ است