26 چند شبهه در باب محبّ اهل بیت (ع)
1- معنای محبّت این نیست كه در همه جا كاری كنیم كه طرف از ما خشنود شود. وَ إِذا لَقُوا الَّذِینَ آمَنُوا قالُوا آمَنّا وَ إِذا خَلَوْا إِلی شَیاطِینِهِمْ قالُوا إِنّا مَعَكُمْ إِنَّما نَحْنُ مُسْتَهْزِونَ بقره/14. بلكه محبّت یعنی خیرخواهی و مصلحت خواهی گرچه طرف ناراحت شود. انبیا با آن همه محبّت كه می گفتند: یا قَوْمِ اعْبُدُوا اللّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَیْرُهُ إِنِّی أَخافُ عَلَیْكُمْ عَذابَ یَوْمٍ عَظِیمٍ اعراف/59. ما أُرِیدُ أَنْ أُخالِفَكُمْ إِلی ما أَنْهاكُمْ عَنْهُ إِنْ أُرِیدُ إِلا الاصْلاحَ مَا اسْتَطَعْتُ هود/88. قالَ یا قَوْمِ هولاءِ بَناتِی هُنَّ أَطْهَرُ لَكُمْ فَاتَّقُوا اللّهَ هود/78. باز شعارشان این بود كه: وَ ما لَنا أَلا نَتَوَكَّلَ عَلَی اللّهِ وَ قَدْ هَدانا سُبُلَنا وَ لَنَصْبِرَنَّ عَلی ما آذَیْتُمُونا وَ عَلَی اللّهِ فَلْیَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ ابراهیم/12. و این به خاطر آن بود كه مردم از آن بزرگواران راضی نبودند و به قول قرآن: وَ لكِنْ لا تُحِبُّونَ النّاصِحِینَ اعراف/79. خلاصه گروهی بی تفاوتی و با هر كس تاب خوردن را محبّت و اخلاق و مردم داری می دانند در صورتی كه این بی هدفی و بی مسلكی و نفاق است نه اخلاق و محبّت. 2- نباید محبّت به فرد تضییع حق جامعه شود. مثل پارتی بازی كردن كه به حقوق جامعه تجاوز خواهد شد در صورتی كه قرآن می فرماید: لا تَأْخُذْكُمْ بِهِما رَأْفَةٌ فِی دِینِ اللّهِ نور/2. كسی كه علنی گناه كرده باید حدّ و تعزیر شود اهمیّت گناه را در نظر مردم كم كرده قَالَ أَمِیرُ الْمُومِنِینَ (ع) أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَخَفَّ بِهَا صَاحِبُهَا نهج البلاغه، حكمت 485. قَالَ الصَّادِقُ (ع) اتَّقُوا الْمُحَقَّرَاتِ مِنَ الذُّنُوبِ فَإِنَّهَا لا تُغْفَرُ قُلْتُ وَ مَا الْمُحَقَّرَاتُ قَالَ الرَّجُلُ یُذْنِبُ الذَّنْبَ فَیَقُولُ طُوبَی لِی لَوْ لَمْ یَكُنْ لِی غَیْرُ ذَلِكَ كافی، ج 2، ص 287. در اجتماع موج ایجاد كرده و باید پیش چشم مردم شلاق بخورد، موج كم ارزشی گناهش تبدیل به موج عظمت گناه شود. 3- نباید هر خشم و انتقادی را از بی محبّتی بدانیم. قَالَ الصَّادِقُ (ع) أَحَبُّ إِخْوَانِی إِلَیَّ مَنْ أَهْدَی إِلَیَّ عُیُوبِی كافی، ج 2، ص 639. قَالَ الْبَاقِرُ (ع) اتَّبِعْ مَنْ یُبْكِیكَ وَ هُوَ لَكَ نَاصِحٌ وَ لا تَتَّبِعْ مَنْ یُضْحِكُكَ وَ هُوَ لَكَ غَاشٌّ وَ سَتَرِدُونَ عَلَی اللَّهِ جَمِیعاً فَتَعْلَمُونَ كافی، ج 2، ص 638. پدر همین كه از فرزندش خلاف دید داد می زند، كتك می زند، ولی اگر خلاف بزرگتری را از فرزند دیگران دید این طور ناراحت نمی شود و این به خاطر آن است كه به فرزند خود محبّت بیشتری دارد.
کليه حقوق برای مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن محفوظ است