سوره ی هود
این سوره در سال های آخر حضور پیامبر صلی الله علیه و آله در مكّه نازل شده است، سال هایی كه به جهت وفات حضرت ابوطالب و حضرت خدیجه مسلمانان در شرایط بسیار سختی بسر می بردند. پیامبر اكرم صلی الله علیه و آله فرمود: سوره ی هود مرا پیر كرد. [1]زیرا آیه ی استقامت در این سوره نازل شده است: «فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ وَ مَنْ تابَ مَعَكَ» [2]همان گونه كه به تو دستور داده شده پایداری و صبر كن و یاران تو نیز باید پایداری كنند. امّا بی صبری یاران پیامبر صلی الله علیه و آله آن حضرت را زجر می داد. محتوای این سوره كه یكصدوبیست وسه آیه دارد، تاریخ پیامبران و به خصوص حضرت نوح علیه السلام و توجّه به مسائل اعتقادی است. از دقّت در تاریخ انبیا استفاده می شود كه حركت انبیا یك جریان مستمر تاریخی است، نه یك حادثه ی زودگذر. تاریخ پیامبران و اقوام آنان قانون مند است و مطالعه ی آن رمز سقوط یا عزّت ملّت ها را روشن می سازد و نشان می دهد كه دین از جامعه جدا نیست و سرنوشت جامعه بستگی تمام به دین و آئین مردم آن جامعه دارد. در این سوره پنج مرتبه نام حضرت هود علیه السلام آمده است كه برابر با تكرار این نام در باقی قرآن است.
تفسیر نور(10جلدی) ، ج 4 ، ص : 16

[1] . تفسیر نمونه؛ بحار، ج 92، ص 198.
[2] . هود، 112.
کليه حقوق برای مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن محفوظ است